بخشی ازنیایش حضرت امام سجاد(ع) برگرفته از صحیفه سجادیه

خدایا من دل از جز تو برکنده و برتو پیوسته ام‌. و با همه وجودم پاک دلانه رو سوی تو آورده ام. و از کسی که به احسان تو نیازمند است روی بر تافته ام و روی حاجت خود را از کسی که چون من از فضل تو بی نیاز است .گردانیده ام و دریافتم که دست نیاز گشودن نیازمندی چون من پیش نیازمندی دیگر چون او دلی بی مایگی در اندیشه و نظر و گمراهی عقل و خرد اوست.

یادش بخیر بچه که بودیم خورشید را بر کاغذ که می کشیدیم اطراف آن را نیز خط هایی به عنوان شعاع رسم می کردیم ¤                                            

زمزمه ای به مناسبت روز عرفه

ستایش مخصوص توست ای خداوند بخشش و بزرگی و مقام بلند٫ بزرگواری تو را سزد که به هر که خواهی عطا کنی و از هر که خواهی منع کنی .

 قطار می رود  تو می روی تمام ایستگاه می رود و من چقدر ساده ام که سالهای سال در انتظار تو کنار این قطار رفته ایستاده ا م و همچنان به نرده های ایستگاه رفته تکیه داده ام.

 حرف های ما هنوز ناتمام تا نگاه می کنی وقت رفتن است باز هم همان حکایت همیشگی ! پیش از آن که با خبر شوی لحظه عزیمت تو ناگزیر می شود   آی ! ای دریغ و درد و حسرت همیشگی ! ناگهان چقدر زود دیر می شود